من، آقاهه، بیمارستان

عصری که داشتم بر می گشتم همینکه ماشینو از پارک در آوردم، راننده ی ماشین پشتی بدو بدو دوید دنبال ماشین، واستادم ببینم چی میگه، گفت: خانوم من که داشتم دنده عقب می اومدم سپر ماشینم یواش خورد به سپر ماشین شما، هیچیش نشد ولی من صبر کردم شما بیاین ازتون حلالیت بگیرم...!!!!!!

پ.ن. نمی دونم چرا ولی خیلی خوشحال شدم که همچین آدمایی هم پیدا می شن، اصلا خستگیم در رفت...

پ.ن. ماشین یه 10 ساعتی اونجا بود، نمی دونم بیچاره چقد منتظر مونده بود...

آقاهم امروز ظهر راه افتاده، اینقده که گفته نگران نباشم و اینا، من خیلی استرس ندارم، ولی نمیدونم چرا این جوری ام، ما که همینجوریش هم هر یه هفته ده روز هم دیگه رو می بینیم، حالا که اینم یه هفته بیشتر نیست، ولی نمیدونم چرا هنوز نرفته و نرسیده دلم بدجوری تنگ شده...از اینکه تنهایی رفته ناراحت بودم، از این که یه دفعه ای رفته ناراحت بودم، ولی دلم تنگ شده، ناراحتی ها هم یادم رفته، اصلا از اینکه ناراحت بودم ناراحتم...

پ.ن. همش تقصیر این باباهه... اگه اینقد گیر نمیداد الان منم پیشش بودم...

پ.ن. اگه گذاشتم دوباره تنهایی بره!!!

پ.ن. مهم نیست اگه دو نفر سلیقه و نظراتشون یکی نیست، مهم اینه که هم دیگه رو درک کنن...

پ.ن. چقدر دیشب دلم می خواست تو بغلش باشم، چقدر دیشب دلم می خواست تو بغلش گریه کنم...

امسال هم داره میره، همون اولش هم بهم گفت که مثل مامانها نگران و اینا نشم... مگه میشه آخه؟

دلم نمی خواد بره، اصلاّ...   ولی وقتی اینقدر دوست داره من که نمی تونم بگم نرو (البته از وقتی یه خورده عاقل شدم این جوری فکر می کنم...) با این اولتیماتوم هم قراره مثلا دیگه نگران نباشم، ولی از الان که فکرشو می کنم حالت تهوع می گیرم از نگرانی...

خدایا، من همین یه دونه آقاهو دارم هاااا....

پ.ن. میدونه دوسش دارم؟؟؟

خدایا، یک سال و نیم صبر کردیم، این چند ماه هم روش، گره از زندگی ما باز کن...

پ.ن. یه یک سال و نیمی میشه که قصد ازدواج داریم و به دلیل مشکلات کاری و پدر و مادری(!!) موفق نمیشیم... دعا کنید، دوری خیلی سخته...

وارد بخش که شدم تا بگردم زنان 1 رو پیدا کنم و برم ایستگاه پرستاری و آمار استاد و اتاق ویزیت و اینا رو بگیرم یه دو سه باری راهروی بخش رو متر کردم، آخرش که بالاخره به مقصد رسیدم، پشت در اتاق ویزیت چند تا مریض منتظر بودن برن تو... منم که کلا قیافم یه خورده ترسیده و گیج بود تا اومدم برم تو یکی از اونا بهم گفت : وای خانوم خوش به حالتون، شما کی مرخص شدین؟؟؟؟

پ.ن. این یک تصور اشتباهه که بیماران روانی خطرناک اند. ممکنه یه سری کارای خنده دار بکنن ولی درصد اوناییشون که ممکنه به اطرافیان آسیب برسونن از مردم عادی بیشتر نیست...

پ.ن. البته نمیگم من دیگه نمی ترسم...

سلام به خودم و آقاهه گلم و همه ی اونایی که بعدا احتمالا قراره اینجا رو بخونن...

قضیه اینه که یه دونه منم که عاشق آقاهم هستم و همه ی زندگیمه، یه دونه آقاهمه که نفسشم، مال خودشم و منو به هیچ کسی هم نمیده... ولی دست روزگار نمی خواد ما به هم برسیم، یعنی می خواد هااا، ولی تا ما رو دق نده کوتاه نمیاد... ولی اگه فکر کرده ما کوتاه میایم سخت در اشتباهه!!

بعدشم چون من قراره خانم دکتر بشم (یعنی دارم میشم...) یه سری بیمارستان هست با یه عالمه استاد و رزیدنت و اینترن و دانشجو و از همه مهم تر یه عالمه مریض که از صبح تا شب باید باهاشون سر و کله بزنی، ولی از اونجا که خیلی رشتمو دوس دارم، با همه ی خستگی هاش، فعلاّ که خوش میگذره، حالا اینکه قراره به زودی اینترن بشم و ان شاء ا... بعد از اون رزیدنت و قراره بابام در بیاد، بماند...

اینجا رو دارم می نویسم چون دارم قشنگ ترین سال های عمرم رو میگذرونم و دلم نمی خواد خاطرات تلخ و شیرین این سال ها رو فراموش کنم. البته مقدار خوبی از اون ها مثل کنکور، 4 سال اول دانشگاه، آشنایی با آقاهه، عاشق شدن ها و خندیدن ها، دلتنگی ها و گریه ها و خیلی چیزای دیگه که یادم نیست!! گذشته و شما هم از دست دادین. ( البته اگه اصرار کنین شاید براتون تعریف کنم)

پست نوشتن هم خیلی آسون نیست هاااا... ولی مثل این که موفقیت آمیز بود...

فعلاّ...